Spotkanie w kręgu - zasady

Spotkanie miesięczne kręgu odbywa się raz w miesiącu. Polega na DZIELENIU SIĘ każdego z osobna oraz jako małżeństwo z formacji realizowanej w ciągu ostatniego miesiąca. Spotkanie składa się z z trzech części :

DZIELENIE SIĘ ŻYCIEM

Dzielenie się wydarzeniami, radościami, troskami podczas symbolicznego posiłku.

Dzielenie się życiem nie polega na opowiadaniu wszystkich wydarzeń, które miały w ciągu ostatniego miesiąca ale dzieleniu się tymi, które mogą ubogacić innych, być świadectwem wiary, wzrostu wiary, widzenia obecności Boga we własnym życiu, dzielenie życia Ewangelią. Do dzielenia się życiem małżonkowie powinni przygotować się razem, spisać najważniejsze sprawy, którymi chcieliby się wspólnie podzielić.

MODLITWA

  • Dzielenie się Ewangelią lub inne formy spotkania ze słowem Bożym,
  • tajemnica różańca;

Na każdy zaplanowany krąg jest przygotowany fragment Pisma św. Fakt, że ten fragment jest przekazywany uczestnikom kręgu wcześniej, ma swoje uzasadnienie. Podobnie, jak przy dzieleniu się życiem, tak w tej części spotkania powinniśmy być przygotowani. Dobrze jest zapodany fragment przeczytać, rozważyć wcześniej osobiście ale też z małżonkiem i na spotkaniu kręgu podzielić refleksjami, jakie z tych wcześniejszych rozważań zostały przygotowane.

FORMACJA

  • Dzielenie się z przebiegu miesięcznej formacji – dzielenie się zobowiązaniami, to znaczy osiągnięciami i trudnościami w rozwoju życia duchowego.
  • Dzielenie się przemyśleniami dotyczacymi zapowiedzianego tematu. Ta część, bardzo istotna ze względu na formację kręgu również powinna być przepracowana, przygotowana najpierw indywidulanie przez każdego z małżonków, następnie razem w jedności. Każdy oczywiście może mieć odrębne zdanie ale formacja dokonuje się w ciągu miesiąca wspólnie, razem i razem też dzielimy się treścią tematu formacyjnego. W taki sposób przygotowani bierzemy udział w comiesięcznym kręgu.
  • Sprawy organizacyjne

Uwagi:

  • punktualność, lepiej przyjść 10 minut za wcześnie, niż za późno aby nie przedłużać o wyznaczone 3 godziny czasu spotkania kręgu
  • skromny poczęstunek
  • staranie o obecność kapłana na spotkaniu, wyjścia mu naprzeciw jeśli chodzi o możliwości czasowe i ograniczenia pracą w parafii
  • dyscyplina wypowiedzi – zadbać o siebie nawzajem a szczególnie para animatorska, aby każdy miał równe szanse wypowiedzi (w niektórych kręgach gdzie jest problem stosuje się klepsydrę :)

Modlitwa za wstawiennictwem sługi Bożego ks. Franciszka Blachnickiego

Boże, Ojcze Wszechmogący, dziękujemy Ci za Twojego kapłana Sługę Bożego Franciszka, którego w niezwykły sposób obdarzyłeś łaską wiary konsekwentnej, tak iż swoje życie oddał niepodzielnie na Twoją służbę. Dziękujemy Ci za to, że pozwoliłeś mu gorąco umiłować Twój Kościół i zrozumieć, że najgłębszą zasadą jego żywotności i płodności jest oblubieńcze oddanie siebie w miłości Twojemu Synowi, na wzór Niepokalanej, Matki Kościoła. Dziękujemy Ci również za to, że przez tego kapłana wzbudziłeś na polskiej ziemi Ruch Światło-Życie, który pragnie wychowywać swoich uczestników do posiadania siebie w dawaniu siebie i w ten sposób przyczyniać się do wzrostu żywych wspólnot Kościoła. Bądź uwielbiony, Boże, w Słudze Bożym księdzu Franciszku, w jego życiu i dziele, i racz wsławić swoje Imię, udzielając mi przez jego wstawiennictwo łaski .................... o którą najpokorniej proszę. Amen.

Ikona św. Rodziny

Jest to obraz Świętej Rodziny, obraz zjednoczenia (komunii) Świętych Osób. Jednocześnie obraz ten wyraża zjednoczenie, miłość, życie małżeństwa i rodziny chrześcijańskiej, która dąży do świętości i do tworzenia komunii we własnym małżeństwie i rodzinie.

Święty Józef przygarnia Maryję. Podanymi sobie rękoma Oboje trzymają i obejmują Chrystusa. Chrystus lewą rękę łączy z Ich rękoma, zaś prawą ręką podniesioną do błogosławieństwa wskazuje na Maryję. Te trzy złączone dłonie wyrażają jedność Chrystusa z parą małżeńską złączoną przysięgą małżeńską. Wyrażają one drogę i zadania małżonków chrześcijańskich: każde z nich z osobna i oboje razem powinni trzymać się Chrystusa. On jest między nami - małżonkami chrześcijańskimi. Uwagę naszą zwraca serdeczność i troskliwość, z jaką Święty Józef obejmuje małżonkę. Nasuwa się tu zalecenie Św. Pawła: "Mężowie, miłujcie żony, bo i Chrystus umiłował Kościół i wydał za niego samego siebie" (Ef 4, 25). Ikona ta jest, więc obrazem miłości Chrystusa do Kościoła, której uosobieniem ma być każde małżeństwo.

"Łuk mój kładę na obłoki, aby był znakiem przymierza między Mną a Ziemią"- mówi Bóg (Rdz 9, 13).W ikonografii, w sztuce łuk często oznacza obecność Bożą - przymierze Boga z ludźmi. Łuk łączący i jednoczący Maryję i Józefa, całą Świętą Rodzinę, mówi nam o Bożym przymierzu z rodziną, z małżonkami. Może on, jak i cała ikona, symbolizować miłość Boga do swego ludu, która już w Starym Testamencie była zobrazowana przez miłość małżeńską: "...Bo małżonkiem twoim - Święty Izraela, nazywają Go Bogiem całej ziemi. Zaiste, jak niewiastę porzuconą i zgnębioną na duchu, wezwał Cię Jahwe. I jakby do porzuconej żony młodości mówi Bóg: na krótką chwilę porzuciłem ciebie, ale z ogromną miłością cię przygarnę" (p. Iz 54, 4-10).

Ikona ta mówi: "Bóg jest miłością... Jeżeli miłujemy się wzajemnie, Bóg trwa w nas..." (1 J 4, 7-18). O takiej wymowie może świadczyć fakt, że środek, koła, którego fragmentem jest ten łuk, znajduje się w miejscu zetknięcia, przytulenia Maryi i Józefa. Żółty i złoty kolor wiążą się ze światłością. Złocisty łuk wyobraża światło Boże, jakim się kierowali Maryja z Józefem w swoim życiu i jakim my w swoim życiu małżeńskim i rodzinnym chcemy się kierować. Żółty kolor nad łukiem jest znakiem światła, którym mamy być jako uczniowie Chrystusa: "Wy jesteście światłem świata. Nie zapala się też światła i nie stawia pod korcem, ale na świeczniku, aby świeciło wszystkim, którzy są w domu. Tak niech świeci wasze światło przed ludźmi, aby widzieli wasze dobre uczynki i chwalili Ojca Waszego, który jest w niebie" - mówi Chrystus (Mt 5, 14-16).

Ikona ta przypomina także o zadaniach, które chcemy podejmować, jako należący do Ruchu. Wspólne wyciągnięcie rąk ku Chrystusowi, złączenie się z Nim oraz Jego błogosławieństwo i oparcie Jego ręki na dłoniach małżonków przypomina o modlitwie małżeńskiej i dialogu małżeńskim. O dialogu małżeńskim przypominają też czułość i serdeczność w geście objęcia, przytulenia Maryi i Józefa. Dialog małżeński to miejsce, gdzie z miłością obejmujemy sprawy drugiego człowieka, szczególnie tego najbliższego - współmałżonka i myślimy jak zjednoczyć się bardziej, by być bliżej Boga i siebie, by móc Go razem nieść innym, tym, z którymi dzielimy się naszymi osiągnięciami i trudnościami na spotkaniach. To serdeczne objęcie i łączące się dłonie przypominają o regule życia, gdy swymi czynami, swym postępowaniem obejmujemy także drugiego człowieka i jednoczymy się z nim. Rodzina w łuku Miłości Bożej, w przymierzu z Bogiem przypomina o szczególnym czasie uaktualnienia przymierza Boga z naszą rodzina, jakim jest czas modlitwy rodzinnej.

Na rękach Maryi i Józefa jest Chrystus. W naszych - jest Słowo Boże, gdy rozważamy je i wprowadzamy w codzienne życie. Oczy Maryi - skierowane do błogosławiącego Jezusa przypominają o modlitwie osobistej.

Ikona ta zawiera wiele symboli i znaczeń. Przez to bogactwo, może, więc w różny sposób do nas przemawiać. Na pewno wzywa: "Przygarniajcie siebie nawzajem, bo i Chrystus przygarnął was ku chwale Boga." (Rz 15, 7) "Bądźcie i wy doskonali, jak doskonały jest Ojciec wasz niebieski" (Mt 5, 48).

Założyciele - s. Jadwiga Skudro

Siostra Jadwiga Skudro urodziła się w Kijowie 17 grudnia 1914 r. (według obowiązującego tam kalendarza prawosławnego 4 grudnia).
W wieku 10 lat rozpoczęła naukę w szkole ss. Sacre Coeur w Zbylitowskiej Górze k/Tarnowa, gdzie w 1933 r. zdała maturę. W 1936 r. rozpoczęła postulat w Zgromadzeniu Sióstr Sacre Coeur. Nowicjat przeżywała w Belgii, gdzie 7 marca 1939 roku złożyła pierwsze śluby zakonne. Po wojnie, w 1947 r. s. Jadwiga złożyła śluby wieczyste.
Pracowała jako nauczycielka i wychowawczyni dziewcząt w szkołach prowadzonych przez siostry Sacre Coeur – w Warszawie, Poznaniu i Zbylitowskiej Górze. Pełniła również urząd ekonomki.
W latach 1969-1972 uczyła się w Studium Rodzinnym w Poznaniu.
W sierpniu 1972 r. przebywając w Paryżu w domu swego Zgromadzenia trafiła do centrali ruchu Equipes Notre Dame, gdzie zapoznała się z jego założeniami i metodami. Po powrocie Siostra rozpoczęła pracę w sekretariacie Arcybiskupa Kazimierza Majdańskiego, we Włocławku. W 1974 r., na zaproszenie ks. Franciszka Blachnickiego, przyjechała do Krościenka nad Dunajcem na oazę rodzin, by podzielić się swoją wiedzą na temat ruchu Equipes Notre Dame.
Po tych wakacjach ks. Blachnicki zaproponował Siostrze Jadwidze współpracę w organizowaniu i prowadzeniu Ruchu Wspólnot Rodzinnych. Władze zakonne wyraziły na to zgodę i od 1. stycznia 1975 roku Siostra podjęła na stałe współpracę z ks. Blachnickim. Zamieszkała początkowo w Lublinie, a następnie w Krakowie uczestnicząc w powstawaniu i tworzeniu gałęzi rodzinnej Ruchu Światło-Życie, która dziś nosi nazwę Domowy Kościół.
Siostra Jadwiga pomagała w zakładaniu wielu kręgów rodzin, prowadziła rekolekcje, tłumaczyła i opracowywała materiały formacyjne dla Domowego Kościoła. Od 1975 roku uczestniczyła w redakcji pisma formacyjnego „Domowy Kościół. List do wspólnot rodzinnych”.
W 1990 r. zamieszkała w domu zakonnym w Warszawie, jednakże niemalże do ostatnich chwil życia w dalszym ciągu uczestniczyła w życiu Domowego Kościoła, prowadząc rekolekcje i biorąc udział w licznych spotkaniach DK. W 2007 r. na IV Światowym Kongresie Rodzin w Warszawie, została szczególnie uhonorowana za długoletnie zaangażowanie w służbę pomocy rodzinie.

(opracowano na podstawie informacji zgromadzonych w archiwum DK w Krościenku)

Błogosławieństwem naszej posługi jako pary diecezjalnej warszawskiej była przyjaźń z Siostrą Jadwigą Skudro. Dzięki pasji nagrywania i dokumentowania spotkań zgromadziliśmy materiał, który wykorzystaliśmy do zmontowania filmu – życiorysu Siostry Jadwigi. Otrzymaliśmy jeszcze jedną łaskę od Pana: spotkanie rok temu z Siostrą Jadwigą w dniu 24 września 2009 r., u progu Jej przejścia do Domu Ojca. Życiorys Siostry Jadwigi powstał, aby przybliżyć jej osobę odpowiedzialnym za Domowy Kościół, zgromadzonym na spotkaniu opłatkowym w Warszawie w styczniu 2010 r. W stosunku do pierwszej wersji film został opatrzony wstępem. Naszym pragnieniem jest, aby służył wszystkim małżonkom z Domowego Kościoła. Niech posługa Siostry Jadwigi nadal przynosi w naszej wspólnocie obfite owoce.

Elżbieta i Mirosław Wrotek

Poprzez życie Siostry dotykamy samych korzeni naszego Ruchu. Siostra niemal od samego początku (od końca czerwca 1974 r.) była świadkiem, uczestniczką i współsprawczynią wydarzeń, które stopniowo, krok po kroku, określały tożsamość Domowego Kościoła, a po wyjeździe ks. Franciszka Blachnickiego z Polski, zwłaszcza zaś po jego śmierci (1987 r.) – podjęła odpowiedzialność pielęgnowania i strzeżenia wizji Założyciela w tym względzie.

Zdjęcia Siostry Jadwigi

Kalendarium życia siostry Jadwigi Skudro
17 grudnia 1914 – przyszła na świat w Kijowie (według obowiązującego tam kalendarza prawosławnego – 4 grudnia) w rodzinie Henryki i Antoniego Skudro.
1917 – początek rewolucji bolszewickiej w Rosji. Jadwiga wyjechała z matką do Odessy.
1920 – śmierć matki, Henryki, która zaraziła się tyfusem.
1922 – przyjechała do wolnej Polski i zamieszkała wraz z rodziną w Zakopanem.
wrzesień 1925 – rozpoczęła naukę w szkole Sióstr Sacré Coeur w Zbylitowskiej Górze koło Tarnowa.
1933 – zdała maturę.
25 maja 1936 – przyjechała do Lwowa, by rozpocząć postulat w Zgromadzeniu Sióstr Sacré Coeur.
sierpień 1936 – wyjechała do nowicjatu w Brukseli.
7 marca 1939 – złożyła pierwsze śluby zakonne i wkrótce powróciła do Polski.
24-28 marca 1940, Wielkanoc – nielegalne przekroczyła granicę między strefą okupacyjną sowiecką a Generalną Gubernią. Przybyła ze Lwowa, gdzie zastał ją wybuch wojny, do Warszawy, do tamtejszego klasztoru Zgromadzenia Sióstr Sacré Coeur. Po pewnym czasie trafiła do szkoły, prowadzonej przez Zgromadzenie w Zbylitowskiej Górze, gdzie zastał ją koniec wojny.
1945/46 – uczyła w szkole gminnej, była opiekunką internatu, nauczycielką w Szkole Gospodarczej w Warszawie.
1946 – wyjechała na probację (przygotowanie do ślubów wieczystych) do Rzymu.
10 lutego 1947 – złożyła śluby wieczyste.
1947 – uczyła w Liceum Gospodarczym w Zbylitowskiej Górze.
1954 – pracowała jako wychowawczyni w internacie dla studentek w Poznaniu.
1957 – powraca do Zbylitowskiej Góry.
12 listopada 1957 – podczas spaceru z wychowankami uległa ciężkiemu wypadkowi (przygniotło ją drzewo). Przeszła operację i długi okres rekonwalescencji.
1962 – została ekonomką w klasztorze w Zbylitowskiej Górze.
1968-1972 – posługiwała jako ekonomka w klasztorach w Warszawie (przez rok) i w Pobiedziskach koło Poznania.
1969-1972 – podjęła studia w Studium Rodzinnym w Poznaniu.
1972 – odbyła trzymiesięczną podróż po Włoszech, Francji i Belgii. Podczas pobytu w Paryżu pierwszy raz zetknęła się z ruchem Equipes Notre Dame. W Belgii uczestniczyła w kilku spotkaniach miesięcznych ekip END.
1973-1974 – pracowała w sekretariacie abp. Kazimierza Majdańskiego we Włocławku
koniec czerwca 1974 – na zaproszenie ks. Franciszka Blachnickiego przyjechała na oazę rodzin do Krościenka nad Dunajcem, by podzielić się swoją wiedzą na temat ruchu Equipes Notre Dame.
1 stycznia 1975 – została oddelegowana przez Zgromadzenie do pracy dla rodzin i podjęła na stałe współpracę z ks. Blachnickim.
lato 1975 – przeniosła się do Lublina i zamieszkała w dawnym mieszkaniu ks. Blachnickiego, przy ul. Armii Ludowej 7.
listopad 1975 – podjęła pracę w redakcji założonego przez ks. Blachnickiego pisma formacyjnego „Domowy Kościół. List do wspólnot rodzinnych”.
1976 – przeprowadziła się do Krakowa i zamieszkuje przy ul. Kazimierza Wielkiego 42/48 m 25
1981 – przeniosła się do nowego mieszkania, które ks. Blachnicki kupił w Krakowie przy ul. Królowej Jadwigi 148.
1981 –wzięła udział w Sympozjum Ruchów Odnowy zorganizowanym w Rzymie przez ruch Comunione e Liberazione we współpracy z Ruchem Światło–Życie.
1982 –wzięła udział w Kongresie END w Rzymie.
1990 – zamieszkała w domu zakonnym w Warszawie przy ul. Tanecznej, ale nadal czynnie uczestniczyła w życiu DK, m.in. prowadząc liczne rekolekcje.
1999 – odwiedziła wspólnoty Domowego Kościoła w Kanadzie i Stanach Zjednoczonych.
wrzesień 2000 – wzięła udział w Kongresie END w Santiago de Compostela.
11-13 maja 2007 –wzięła udział w IV Światowym Kongresie Rodzin w Warszawie, na którym został uhonorowana medalem za długoletnie zaangażowanie w służbę pomocy rodzinie.
24 lutego 2007 – W trakcie XXXII Kongregacji Odpowiedzialnych Ruchu Światło-Życie wstąpiła do Stowarzyszenia „Diakonia Ruchu Światło-Życie”.
31 marca 2007 – Po raz ostatni wzięła w dorocznej pielgrzymce Domowego Kościoła do sanktuarium św. Józefa w Kaliszu.
28 września 2009 – Umarła w domu zakonnym przy ul. Tanecznej w Warszawie.

Założyciele - ks. Franciszek Blachnicki

Urodził się 24 marca 1921 roku w Rybniku na Śląsku w wielodzietnej rodzinie Józefa Blachnickiego i Marii z domu Miller. Do gimnazjum uczęszczał w Tarnowskich Górach; był bardzo aktywny w harcerstwie. W 1938 roku zdał maturę; we wrześniu podjął służbę wojskową. Brał udział w kampanii wrześniowej 1939 roku, aż do kapitulacji. W październiku w Tarnowskich Górach rozpoczął działalność konspiracyjną. W marcu 1940 roku musiał uciekać przed gestapo. Ujęty w Zawichoście i aresztowany, po kilku tygodniach przesłuchań został wywieziony do obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu. Przebywał tam, z numerem 1201, przez 14 miesięcy, z tego przez 9 miesięcy w karnej kompanii, w bloku 13 oraz przez prawie miesiąc w bunkrze. We wrześniu 1941 roku przewieziony z Oświęcimia do więzienia śledczego w Zabrzu, potem w Katowicach. W marcu 1942 roku został skazany na karę śmierci przez ścięcie za działalność konspiracyjną przeciw hitlerowskiej Rzeszy. Po ponad 4,5 miesiącach oczekiwania na wykonanie wyroku został ułaskawiany, a karę śmier ci zamieniono mu na 10 lat więzienia po zakończeniu wojny.

W czasie pobytu na oddziale skazańców dokonało się nagłe, cudowne nawrócenie Franciszka Blachnickiego na osobową wiarę w Chrystusa, połączone z decyzją oddania życia na Jego służbę. W latach 1942-45 F. Blachnicki przebywał w różnych niemieckich obozach i więzieniach. W kwietniu 1945 roku został uwolniony przez Armię Amerykańską. Po zakończeniu wojny wstąpił do Śląskiego Seminarium Duchownego w Krakowie. Studiował na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Uzyskawszy magisterium z teologii, 25 czerwca 1950 roku otrzymał święcenia kapłańskie. Jako wikariusz pracował kolejno w kilku parafiach diecezji katowickiej. W pracy duszpasterskiej zwracał szczególną uwagę na formowanie grup elitarnych. Wypracował metodę dziecięcych rekolekcji zamkniętych (Oaza Dzieci Bożych).

W latach 1954-56, w okresie wysiedlenia biskupów śląskich uczestniczył w pracach tajnej Kurii w Katowicach. Przez rok przebywał poza diecezją w Niepokalanowie, studiował tam duchowość i metody pracy apostolskiej o. Maksymiliana Kolbego. W październiku 1956 roku uczestniczył w organizowaniu powrotu biskupów do diecezji. W tym samym roku rozpoczął pracę w Referacie Duszpasterskim Kurii diecezjalnej w Katowicach i w redakcji tygodnika ,,Gość Niedzielny”. Zorganizował i prowadził Ośrodek Katechetyczny, a od 1957 roku społeczną akcję przeciwalkoholową pod nazwą Krucjata Wstrzemięźliwości, która przybrała charakter ruchu odnowy religijno-moralnej, opartego na duchowości o. Maksymiliana Kolbego. Krucjata wydawała swój dwutygodnik pt. ,,Niepokalana zwycięża”. 29 sierpnia 1960 roku Centrala Krucjaty Wstrzemięźliwości w Katowicach została zlikwidowana przez władze państwowe, a w marcu 1961 roku ks. Blachnickiego aresztowano. Po ponad 4 miesiącach aresztu w więzieniu w Katowicach otrzymał wyrok 13 miesięcy więzienia z zawieszeniem na trzy lata, po czym został zwolniony.

W październiku 1961 roku ks. F. Blachnicki podjął dalsze studia na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim (licencjat: ,,Metoda przeżyciowo-wychowawcza dziecięcych rekolekcji zamkniętych”; doktorat: ,,Zasada bosko-ludzka F.X.Arnolda jako zasada formalna teologii pastoralnej i duszpasterskiej”). W latach 1964-1972 pracował na KUL-u w charakterze asystenta i adiunkta, współorganizował Instytut Teologii Pastoralnej. W czerwcu 1972 roku zrezygnował z etatu na KUL-u na znak protestu wobec niezatwierdzenia habilitacji ( Eklezjologiczna dedukcja teologii pastoralnej) przez Ministerstwo Oświaty. W tym okresie działalności naukowej opublikował ok. 100 prac naukowych i popularnych. Wypracował, w oparciu o naukę Soboru Watykańskiego II, personalistyczno-eklezjologiczną koncepcję teologii pastoralnej. Prowadził wykłady pastoralno-naukowych w różnych miastach Polski. Wypracował koncepcję i podwaliny metodologiczne pod katechetykę fundamentalną i teologię pastoralną ogólną. W latach 1964-1980 ks. F. Blachnicki rozwijał ożywi oną działalność w dziedzinie posoborowej odnowy liturgii w Polsce. Założył ,,Lubelski Zespół Liturgistów”. Przez 10 lat był redaktorem ,,Biuletynu Odnowy Liturgii”. Od roku 1967 był Krajowym Duszpasterzem Służby Liturgicznej. Wypracował koncepcję i metody posoborowej formacji służby liturgicznej.

W 1963 roku ks. F. Blachnicki podjął na nowo prowadzenie rekolekcji oazowych. Metodę 15-dniowych rekolekcji przeżyciowych zastosował stopniowo do różnych grup młodzieży, dorosłych i całych rodzin. Praca formacyjna zapoczątkowana w oazie rekolekcyjnej, była kontynuowana w małej grupie w parafii. Ks. F. Blachnicki opracował potrzebne do niej pomoce. W ten sposób oazy rozwinęły się w ruch, zwany dziś Ruchem Światło-Życie.

Celem Ruchu, obejmującego ludzi każdego wieku i stanu, jest wychowanie dojrzałych chrześcijan i zrealizowanie soborowej wizji Kościoła – wspólnoty wspólnot. Ruch rozwijał się w Polsce mimo różnych trudności zewnętrznych. Przenikał też na Słowację i do Czech, a nawet do Boliwii. Podejmował nowe inicjatywy ukazywane przez ks. Blachnickiego: w roku 1979 – Krucjatę Wyzwolenia Człowieka w celu przezwyciężenia alkoholizmu i innych zniewoleń współczesnego człowieka, w roku 1980 – plan Wielkiej Ewangelizacji ,,Ad Christum Redemptorem” dla dotarcia z Ewangelią do każdego człowieka w Polsce.

W okresie rewolucji Solidarności (1980-1981) ks. F. Blachnicki powołał do istnienia Niezależną Chrześcijańską Służbę Społeczną, mającą upowszechniać ideę ,,Prawda – Krzyż – Wyzwolenie”, tzn. działać w duchu chrześcijańskiej nauki społecznej i ruchu wyzwolenia bez przemocy.

10 grudnia 1981 roku ks. F. Blachnicki wyjechał do Rzymu. Tam zastał go stan wojenny. W roku 1982 osiadł w ośrodku polskim Marianum w Carlsbergu w RFN i rozpoczął organizowanie Międzynarodowego Centrum Ewangelizacji Światło-Życie. Prowadził w nim pracę duszpasterską wśród polskich emigrantów. Kontynuując pracę społeczno-wyzwoleńczą, wydawał biuletyn ,,Prawda-Krzyż-Wyzwolenie”, a w czerwcu 1982 roku założył ,,Chrześcijańską Służbę Wyzwolenia Narodów” – stowarzyszenie skupiające Polaków i przedstawicieli innych narodów Europy Środkowo-Wschodniej wokół idei suwerenności wewnętrznej i jedności narodów w walce o wyzwolenie. Tę działalność społeczno-wyzwoleńczą prowadził z pobudek religijnych, inspirowany nauką Jana Pawła II, wierny zasadzie ,,światło-życie”.

Jeszcze w Polsce, a potem także zagranicą nawiązywał kontakty ekumeniczne z różnymi ruchami odnowy. Zmarł nagle w Carlsbergu 27 lutego 1987 roku

Ks. F. Blachnicki jest ojcem duchowym dla Ruchu Światło-Życie i dla związanych z ruchem wspólnot życia konsekrowanego: żeńskiej – Instytutu Niepokalanej, Matki Kościoła, i męskiej – Wspólnoty Chrystusa Sługi.

Pozostawił bogaty dorobek naukowy, popularno-naukowy i ascetyczno-formacyjny (w tym wiele homilii konferencji w zapisie magnetofonowym).

Grażyna Wilczyńska

Domowy Kościół - historia

Domowy Kościół jest małżeńsko-rodzinnym ruchem świeckich w Kościele, działającym w ramach Ruchu Światło-Życie, który jest jednym z nurtów posoborowej odnowy Kościoła. Łączy w sobie charyzmaty Ruchu Światło-Życie i międzynarodowego ruchu małżeństw katolickich Equipes Notre Dame. Założycielem Domowego Kościoła jest Sługa Boży ksiądz Franciszek Blachnicki (1921-1987). W rozwoju Domowego Kościoła ściśle współpracowała z nim siostra Jadwiga Skudro RSCJ. Duchową kolebką ruchu jest Krościenko nad Dunajcem, gdzie w 1973 r. odbyła się pierwsza oaza rodzin, która zapoczątkowała jego rozwój.